Bij woningcorporatie Leystromen werken Nicole Jansen en Alexander Picard iedere dag aan iets wat voor hen nooit vanzelfsprekend wordt: mensen een thuis geven. Niet alleen een dak boven het hoofd, maar een plek waar bewoners zich veilig, welkom en verbonden voelen. Kwalitatief goede én duurzame nieuw- en verbouw kunnen realiseren in de sociale huursector. Het is precies wat hen drijft in hun werk. Fijn wonen is een basisrecht. Het is een recht dat juist voor de meest kwetsbare groepen extra aandacht vraagt, van mensen met een smalle beurs tot statushouders en mensen die uitstromen uit de maatschappelijke opvang. Die verantwoordelijkheid maakt hun werk betekenisvol.
“Dat je huis een thuis is. Dat klinkt misschien cliché, maar we menen het,” vertelt Nicole. Alexander vult aan: “Een sociale huurder kan niet zelf nieuwbouw realiseren. Wij wél. Daar kunnen we echt het verschil maken.” Leystromen is een organisatie die doet wat nodig is, waarbij de maatschappelijke waarde leidend is.
Welke uitdaging zien jullie voor woningcorporaties?
De financiële basis van woningcorporaties staat onder druk: onderhoudskosten blijven stijgen, terwijl de huurinkomsten achterblijven en de noodzaak tot isoleren, verduurzamen en uitbreiden van de voorraad groter wordt. Corporaties moeten blijven investeren om toekomstbestendig te blijven, maar dat is ingewikkeld zonder een structureel verdienmodel dat aansluit op de realiteit van vandaag.
Ook maatschappelijke weerstand is voelbaar. Soms vinden omwonenden het wel spannend als er plannen zijn om sociale huurwoningen te bouwen in ‘hun achtertuin’. Terwijl het volgens ons juist essentieel is dat mensen met verschillende achtergronden en inkomens sámen wonen, voor een leefbare en verdraagzame samenleving.
Op het gebied van duurzaamheid lopen corporaties ook tegen grenzen aan: netcongestie, trage processen en het gebrek aan standaardafspraken maken verduurzaming complex. “Er is technisch gezien zó veel mogelijk, maar de samenwerking moet veel beter,” legt Alexander uit. Tegelijk ziet hij dat er bij het Soortenmanagementplan (SMP) juist wél een mooie samenwerking van de grond komt. Een mooi voorbeeld van versnelling die mogelijk is als de juiste partijen elkaar weten te vinden.
Welke ontwikkeling vinden jullie hoopgevend?
Ondanks de complexiteit, zien Nicole en Alexander dat er een positieve beweging gaande is. Er wordt breder gekeken dan alleen isolatie of energiebesparing. Biodiversiteit, klimaatadaptatie en leefbaarheid worden steeds meer verweven met verduurzamingsopgaven. Dat zorgt voor oplossingen die niet alleen technisch kloppen, maar de leefomgeving als geheel versterken.
Ook de positie van corporaties verandert. Zij worden opnieuw gezien als serieuze maatschappelijke spelers met schaal en slagkracht. “Wij kunnen doorpakken,” zegt Alexander. “Particulieren kunnen besluiten om nog te wachten, maar wij hebben de verantwoordelijkheid om te investeren.” En juist dat biedt kansen om op grote schaal verschil te maken.
Waar raken jullie door geïnspireerd?
Nicole haalt haar motivatie uit toevallige ontmoetingen, uit een onverwachte vraag, uit samen ergens voor gaan. Ze koos er heel bewust voor om bij een woningcorporatie te gaan werken: om bij te dragen aan de maatschappij. Niet om winst te maximaliseren, maar om van betekenis te zijn.
Alexander haalt inspiratie uit Leystromen als organisatie. “In alleen maar mooi praten kun je niet wonen.” Leystromen is volgens hem een echte doe-organisatie, waar ideeën ruimte krijgen om werkelijkheid te worden. Experimenteren hoort erbij. “Trial and error: je kunt niet leren zonder fouten te maken,” vult Nicole aan. Samen met ontwikkelaars en andere partijen zorgen ze voor goede evaluaties. Fouten worden niet weggepoetst, maar gebruikt als brandstof voor groei en verbetering.
Waar verbazen jullie je wel eens over?
Nicole verbaast zich vaak over hoe oplossingen voor het oprapen liggen, maar toch niet worden uitgevoerd. Voor haar is het duidelijk: de sector zou al verder kunnen zijn als we samenwerking écht zouden omarmen. Dat vraagt om mensen die kennis meebrengen, verantwoordelijkheid nemen en durven experimenteren. Als iedereen alleen zijn eigen stukje optimaliseert, wordt het geheel per definitie suboptimaal.”
Daarom kiezen Nicole en Alexander bewust voor positiviteit. “De meeste mensen deugen. De meerderheid wil echt wel vooruit, maar is vaak minder zichtbaar. Het is gemakkelijk om overal problemen te zien, maar je kunt het ook zien als puzzelen. Het gaat juist écht ergens om in deze tijd. Het is een puzzel die het waard is om samen te leggen.”
Wat is voor jullie van waarde in onze samenleving, wat is belangrijk om te behouden?
Nicole wijst op de kracht van bestaande gemeenschappen: dorpen waar nabuurschap vanzelfsprekend is en mensen elkaar willen helpen. Het is iets wat volgens haar beschermd én versterkt moet worden. De vanzelfsprekendheid van beter een goede buur dan een verre vriend. Mensen helpen elkaar van nature graag, dat heeft veel kracht en waarde. Ze zien veel in gemengde wijken waar vragende en dragende bewoners als vanzelf samenleven. Wijken die functioneren als mini-maatschappijen, waar bewoners elkaar verwelkomen en actief bijdragen aan de gemeenschap.
Alexander benadrukt daarnaast het belang van een veilige, gezonde leefomgeving, niet alleen voor nu, maar ook voor de generaties die volgen. Toekomstgericht werken draait om verantwoordelijkheid: niet wegschuiven, maar doen wat nú nodig is. Niet je schouders laten hangen, maar je schouders eronder zetten.
Waar zou Nederland in kunnen uitblinken?
Volgens Nicole zit innovatie diep in het Nederlandse DNA: dingen slimmer doen, blijven proberen, samen experimenteren. Ons poldermodel ziet zij niet als remmend, maar als waardevol. “Met alle meningen op tafel kom je bijna altijd tot een beter resultaat.”
In lijn daarmee geeft Alexander aan: “Naar mijn idee ontbreekt het op veel vlakken aan gebrek aan begrip voor elkaar: begrip voor wat we doen en waarom we dat doen. Een brede blik en het accepteren van elkaars verschillen maken het beter mogelijk om stappen vooruit te zetten. En juist omdat Nederland klein is, kunnen we verantwoordelijkheid nemen en het goede voorbeeld geven. Beleidsmakers wil ik dan ook oproepen om perspectief te bieden, en koersvast te durven zijn.”
Stel we gaan vandaag samen aan de slag, hoe maken we samen impact?
Nicole en Alexander herkennen zich in het enthousiasme van Facet, dat werkt aanstekelijk. En ze zien ook al meteen kansen voor samenwerking. Zo zouden de strategische denkkracht van Facet en de uitvoeringskracht van Leystromen elkaar kunnen versterken. “We zijn in dezelfde gebieden actief. Als we beter van elkaar weten wat we doen, en de tijd nemen om er regelmatig even ‘boven te gaan hangen’, ontstaat er meer overzicht en samenhang.”
Ook is het daarbij waardevol om te bespreken welke zaken anders kunnen. Zo kom je tot versnelling en innovatie, en kun je tunnelvisie voorkomen. Nicole licht toe: “Als je je te veel blind staart op één doel, kun je uit het oog verliezen wat er omheen gebeurt.” Daarom moeten organisaties elkaar blijven bevragen: Waarom doen we dit eigenlijk? En ook breder kijken is van belang, vanuit andere invalshoeken dan alleen duurzaamheid. Dan kom je samen tot toekomstbestendige keuzes én acties.
Wil je meer weten?
Nicole Haas Adviseur